Het licht beslagen raampje
Terwijl ik mijn hoofd lichtjes achterover kantel, bruist het schuimkraagje van mijn koffie op mijn bovenlip. een bescheiden slok van de donkerbruine vloeistof kruipt mijn lichaam binnen en verwarmt me. De volle maan werpt door het licht beslagen raampje een nauwelijks waar te nemen blauwe waas in mijn toch al kille kamer. Kijkend naar het kleine porseleinen kopje waarin het hemels witte maanlicht weerspiegelt, realiseer ik me dat ik het niet uit mijn gedachten krijg, hoe hard ik het voorval ook tracht te laten rusten. Haar glimlach staat op mijn netvlies gegrift, en het is alsof ik haar vingertoppen nog zachtjes over mijn wang voel glijden. Zou het pure verliefdheid zijn? Of had ik mezelf toch gedwongen daar niet meer in te geloven?
6 reacties:
- 20:04 | 14-05
(link) 1 MacPhisto -
Ik ben de tel van het aantal gebruikte bijvoegelijke naamwoorden kwijt, maar dat is anderzijds een ernstig verscdhijnsel van l'amour. :-) Tell us more! Tell us more!
- 20:15 | 14-05
2 Nick -
Helaas is het niet op waarheid berust, dus ik kan je er niet meer over vertellen, ondanks de bijvoeglijke naamwoorden ;).
- 22:39 | 14-05
(link) 3 MacPhisto -
Zelfs geen herinnering?? :-(
- 16:53 | 15-05
(link) 4 Hilke -
Ik vind het wel een heel mooi stukje tekst. Waar haal je de inspiratie vandaan? ;) Dikke kus van mij :x
- 22:36 | 15-05
5 Nick -
Nou vooruit misschien wel een beetje van jou dan ;)
- 00:04 | 17-05
(link) 6 MacPhisto -
Kijk, nu komt die aap uit de mouw… ;-)