JPEG als design trend
De JPEG is al lang in ons midden, en is - zoals elke grafische vormgever weet - een opslagformaat met nogal wat verlies. Al sinds het ontstaan worden afbeeldingen voor het gebruik op websites opgeslagen in dit formaat, om de doodeenvoudige reden dat afbeeldingen op deze manier kleiner worden qua bestandsgrootte. Kleinere bestandsgrootte betekent efficiënter gebruik van bandbreedte en serverruimte, wat resulteert in sneller ladende websites. Niks nieuws hier.
Afbeeldingen laten zich op verschillende kwaliteitsniveau's opslaan; hoe hoger de kwaliteit, hoe hoger de bestandsgrootte (en vice versa). De kenmerken van een JPEG-afbeelding van extreem lage kwaliteit zijn ons ook niet bekend; de afbeelding wordt wazig en blokkig (er ontstaat vaak een soort mozaïekbeeld). Niet bruikbaar dus.
De laatste tijd zie ik echter het tegendeel. Af en toe kom ik (bij bijvoorbeeld drukwerk) JPEGs tegen die (al dan niet bewust) met lage kwaliteit opgeslagen zijn. Door de status die JPEG-afbeeldingen door de jaren heen hebben gekregen in de internetcultuur, kan dit verschijnsel als een effect worden toegepast. Je kunt ervan houden of niet, maar het effect heeft een bepaalde uitstraling die voor veel mensen typerend is voor het internet. Doordat slechte JPEG-afbeeldingen waziger zijn dan de originele afbeelding, kunnen ze als een soort scherptediepte-effect (met de 'lossy look') toepgepast worden. Zet een scherp voorwerp uit de originele afbeelding op de voorgrond, en het effect is compleet:
Hoewel ik niet geloof dat dit snel zal uitgroeien tot een trend (het is sowieso slechts voor relatief weinig doeleinden bruikbaar), denk ik niet dat het verschijnsel te negeren is. Zoals gescheurde randen en vouwen een bepaalde look and feel geven aan een concept, kan een dergelijke JPEG-afbeelding dat ook doen. Daarom ben ik wat aan het experimenteren gegaan. Om een afbeelding als 'slechte' JPEG op te slaan, kun je het beste eerst de originele afbeelding verkleinen (bijv. 1/10 van de originele grootte). Vervolgens sla je het als JPEG-bestand op, met een kwaliteit van 1, 2 of 3. Eventueel kun je het bestand hierna openen en opnieuw opslaan; dit versterkt het effect. Hierna kun je de afbeelding weer vergroten. Als je dit in Adobe Photoshop doet, zorg dan dat Resample Image aangevinkt staat, en dat je Nearest Neighbour geselecteerd hebt: 
Hiermee voorkom je dat de afbeelding vervaagt (waardoor het mozaïekeffect wordt verminderd) bij het vergroten. Als je hem vergroot naar de originele grootte, kun je de afbeelding combineren met de originele om zo effecten te creëren.
Er onstaat zo een opmerkelijke paradox: het grootste nadeel van een opslagformaat (de sterke vermindering van kwaliteit) wordt als effect toegepast om een bepaalde uitstraling te vormen.
8 reacties:
- 19:39 | 07-09
(link) 1 MacPhisto -
Leuk, een bijspijkercursusje fotosoepen! :-)
Maar wat je zegt, ook niet my kinda taste die bewuste pixelkunst. Eigenlijk heb ik het helemaal gehad met filtertjes. En met 'willy wonka-fantasieletters evenzeer. Hoogstens dat ik een beetje speel met kleuren, lichtval, blur en contrast. En schreefloze letterfonts zijn helemaal je van het. Allemaal aan de Arial dus! :-D
- 22:28 | 07-09
2 Nick -
MacPhisto: Toevallig ben ik nu aan een website bezig die qua typografie vrijwel helemaal bestaat uit Arial. Met websites is men beperkt in het kiezen van letterfonts; het valt me dan ook op dat er steeds letterfonts 'in' zijn omdat ze daarvoor een tijdje 'niet in' waren. Trebuchet MS en Verdana schijnen nu uit te zijn - hoewel ik ze naar hartelust toepas. Ik ben van mening dat fonts op basis van uitstraling gekozen moeten worden (i.p.v. trendmatig) voor een concept. Eén van mijn laatste projecten bestaat bijvoorbeeld ter ondersteuning van de vormgeving vrijwel helemaal uit schreefletters: http://www.wildzuur.nl/
- 16:16 | 08-09
3 Fons -
Interessant. Ik zie een parallel naar muziek. Je wilt als muzikant dat jouw muziek zo 'mooi' mogelijk op de plaat terecht komt. Toch kiezen bepaalde bands ervoor (delen van) hun muziek 'lo-fi' op tenemen, als contrast op de rest van hun muziek of de muziek van anderen. Oftewel: in hoeverre is 'lost identity' gelinkt met het rode bloemetje, volgens Nick Verstappen?
- 18:50 | 08-09
4 Nick -
Fons: Daar zit wel wat in ja. Lo-fi-effecten in muziek worden inderdaad veel toegepast om contrast met heldere, harde stukken te vergroten. Denk aan het 'swingende' stuk aan het einde van het nummer 'Dark Tower'. Halverwege valt de muziek stil en hoor je een lo-fi-klinkend gitaarloopje doorspelen; als dan vervolgens de rest invalt (en de gitaar weer helder klinkt), knalt het ineens veel meer. De lo-fi-uittro van Lost Identity zorgt ook voor contrast, maar is net een ander verhaal. Het geeft een nadrukkelijke verandering in sfeer aan na de massieve gitaar- en orgelakkoorden van het snellere stuk. Met de laatste promo hebben we trouwens ook wat met volumeniveau's van instrumenten gespeeld om de nummers een dynamischere lijn te geven.
- 09:50 | 10-09
(link) 5 Josanne -
Ik ben natuurlijk maar gewoon blond, dus een hoop gaat hier het ene oog in en het andere weer uit… Maar die kraan vind ik wel érg gaaf… :)
- 23:44 | 11-09
(link) 6 MacPhisto -
Nick: Mijn voorliefde voor Arial en andere basic schreefloze letterfonts is begonnen met die zwarte/donkerrode MP-website van afgelopen winter. En tot heden vind ik het welletjes zo. Toevallig dat ik een beetje aan 't brainstormen geslagen ben voor een online portfoliootje, MET schreefletters en wie weet kleurtjes straks. Om het beide een beetje leuk en verfrissend te houden. Boeiende topic dit!
- 19:05 | 13-09
(link) 7 BijDeHandJe -
heel technisch allemaal
maar ik herken wel die straat op de eerste foto :-) - 19:37 | 17-09
8 kelkal -
Het is een lelijk effect. het ZIET er net zo uit als de KLANK van een slechte mp3. Misschien is het NIKS voor onze volgende cd nick; De muziek opnemen met 96kbps en dan robbie zn zanglijnen flats dr overheen op 44000kHz.
Waarom zijn foto's uit een degelijke analoge camera en muziek uit een grammofoonplaat (wanneer de opnames hierop analoog) zo warm en sfeervol? Er komt geen compressie bij kijken…