Alles is wat het lijkt, alleen dan méér. Voel je een mens en koppel er maar een woord aan. Net wanneer je denkt te weten wát iets is, dient zich wel weer iets aan waardoor je je visie mag herzien.
Meestal een verbetering of uitbreiding van de ‘verouderde’ visie.
Niets is nutteloos. Alle uitgesproken woorden krijgen hun waarde met de tijd, wanneer alles als een inwaarts draaiende spiraal terugkeert naar de bron – wat nu globaal om ons heen (en ook in ons) gebeurt. Als een punt in een film waarin het plot ineens duidelijk wordt. Een uit de kluiten gewassen ‘aha!’-moment voor de subjectief belichaamde en immer progressief evoluerende ziel die ‘de mensheid’ heet.
Uitbreidingen van een individuele waarheid, gebaseerd op ervaringen, waarvan het uitgangspunt voor het collectief is. Alsof je oneindig lang blaadjes van een bloem kunt blijven plukken zonder dat de kern zich aan je toont – maar je weet dat hij er is. Schijnbaar nutteloze ratio in een wereld waarin ervaren de sleutel is en het enige dat exact klopt ‘oneindigheid’ wordt genoemd. Het leven is één grote lucide droom. Of een nachtmerrie.
In elk geval geen slapeloosheid meer voor ‘young Skywalker‘.
Het moeilijke is dat alles relatief is en daarom niets zeker lijkt voor het ego.
Het makkelijke is dat alles relatief is, zodat je alles kunt ervaren zoals je dat zelf wil.
“Als je veel te diep nadenkt over iets, kom je altijd bij een tegenstrijdigheid uit.”
- Herman Finkers