Net nadat ik begon met het schrijven van mijn eigen muziek kwam ik in aanraking met de concerttoon A=432Hz. Ik was meteen om toen ik het probeerde; alles klinkt veel helderder en ieder instrument is veel beter te horen!
Maar het gaat verder. Wanneer ik mijn basgitaar in A=432Hz stem, voelen de trillingen van het hout tegen mijn buik veel natuurlijker en prettiger aan. De objecten in de kamer resoneren op een gelijk volume mee bij iedere toon die ik speel (in tegenstelling tot A=440Hz – de huidige ’standaard’ – waarbij sommige trillingen overheersen, waardoor soms de potten uit de kast trillen).
Ook bij het mixen van mijn muziek merk ik dat elk instrument alle ruimte heeft in het muzikale landschap, terwijl voorheen sommige tonen hoorbaar moesten strijden met elkaar om hun plek. Minder compressie is nodig (waardoor alles sowieso al een stuk natuurlijker klinkt), maar bovenal: de muziek bevordert synesthesie omdat het ook voelbaar wordt en – al is het enkel in je gedachten – zichtbaar, in plaats van enkel hoorbaar. Een totaal andere manier van ervaren – naar mijn mening een stuk mooier.
Daarnaast kunnen naar mijn ervaring verschillende instrumenten – mits allemaal gestemd in A=432Hz – dezelfde piekfrequentie hebben in hun equalizer zonder elkaar weg te duwen uit het geheel of te gaan oversturen. Veel meer dynamiek in de muziek is mogelijk en boventonen resoneren mooier mee waardoor alles een stuk sprankelender klinkt. Zelfs bij een heel laag volume is alles prima te horen. Kort samengevat: musiceren krijgt zo een diepere dimensie en meer mogelijkheden dan wanneer je je als muzikant aan de Nazi-standaard blijft houden.
Zijn er nog nadelen dan? Nee, heb alleen voordelen gehoord. Door de geschiedenis heen is ons muzikale landschap vervuild, maar ik ben in elk geval in de stemming om het weer op te schonen…