Bron: Kelkal Verstappen, naar een idee van Kelkal

De tentakel van het water

Huis… De Reis…

Het Vee van het hoogland… Het kijkt als een natte hooiborgtocht.

Gelukkig was er een reis die in het gebouw gaat terwijl ik het vorige beeld nam, zodat slaagde ik binnen heimelijk te nemen erin.

Ik houd van dit stel. Opnieuw. Maar slechts dit keer had ik een driepoot.

Wanneer ik te lang bij hen staar, kijken zij als één of andere soort vesting op dit beeld, samen met de Witte Dame in het midden. De vangstlicht van Nice… vandaar de gouden gloed op haar mooi gezicht; het interesserende doordringen!

Dit is de blik, dietegen geen mens zich kan verzetten. In elk geval, vond ik dit beeld een kaasachtige titel vergde: ‘Het meest lieveheersbeest, ik ben Mannelijk en Enig. De sleutel tot binnenvrede schijnt eerder oud en roestig te zijn’.

Houd uw kin tegen! Dans aan de wijsjes van de Kwade Dinosaurus, De Hond van de Vrede! Dat het, nu me uw tanden toont! Ja, dat, meer! Meer van het houden! Greep het, dat de manier…

Teken omhoog voor een vrije rekening, of vijzel Daniels op.

UPS verwacht kennelijk dat de gemiddelde mensch de hele dag thuis zit te wachten of er niet toevallig een pakketje wordt bezorgd. Natuurlijk kan het dan gebeuren dat de betreffende persoon op het moment van bezorgen niet thuis is, waarbij de UPS-bezorger, net als PTT TPG TNT, een briefje in de brievenbus duwt. Een briefje waarop netjes vermeld staat dat men de dag erop rond dezelfde tijd terugkomt voor een nieuwe bezorgpoging. De UPS-bezorger was kennelijk liever dom en lui dan moe, of ziet het handige invulvakje niet waarbij hij netjes de tijd kan invullen waarop hij probeerde het pakketje te bezorgen.

Tot drie keer toe. Driemaal ben ik naar Someren gereisd om thuis te zijn voor het pakketje (waarbij ik natuurlijk te laat aankwam — ik kan moeilijk de hele dag vrij nemen daarvoor, snap je), terwijl ik mijn tijd goed kon gebruiken om te werken. UPS doet drie pogingen, waarna ze het pakketje nog vijf dagen vasthouden. Gisteren was de derde poging, maar toch stond er op het briefje dat ze vandaag terug zouden komen. Lekker duidelijk dus. Vanochtend ben ik, ondanks dat ik gisteravond tot nogal heel laat had doorgewerkt, vroeg opgestaan om op tijd hier aanwezig te zijn. Even de deur uit om boodschappen te doen gaat niet, ook al heb ik wel heel erg veel zin in een gebakken ei. Tot nu toe zijn ze nog niet geweest, en ik krijg er een hard hoofd in. Oftewel: nu kan ik zelf dus weer bellen om een afspraak te maken.

En dat alles omdat de bezorger te lui was om zelf even te bedenken dat het wel verstandig is om even heel handig een tijdstip te vermelden. Hallo, meneer de UPS-bezorger! Doe dat nou gewoon! Dat scheelt nogal wat frustratie, de ontvanger hoeft er niet de hele dag voor thuis te blijven en het scheelt je een paar ritjes naar Someren! En mij ook…

Donderdag: Kapper Jansen (Someren)

Al jaren ga ik naar de oude vertrouwde Kees in Someren (waar ik ben opgegroeid) om mijn haar te laten knippen. Kees is een 65-plusser die al sinds zijn jonge jaren mensen knipt. De beste man werkt zonder afspraak, dus je kunt er zo binnenlopen. En iedereen is ook van harte welkom in zijn kleine kapperszaakje. Vorig jaar had hij de keuze om met pensioen te gaan, maar door zijn liefde voor het vak is hij vandaag de dag nog drie dagen per week open.

Ik kom er altijd graag, al ben ik een van de jongste mensen die hij knipt. Kees maakt altijd graag een praatje. Het liefst over voetbal, maar daar heb ik zelf weinig over te vertellen. Hij is ook één van de weinige mensen die tegenwoordig nog na een maand weet wat een klant heeft verteld. Als ik bijvoorbeeld een keer vertel dat ik een optreden heb dan vraagt hij de keer daarop hoe het gegaan was. Dan praten we daar weer over, of over andere dingen.

Maar nooit geeft hij je het gevoel dat hij een praatje maakt ter verplichting. Ga eens naar de Albert Heijn, of de Super de Boer in Eindhoven bij mij om de hoek. Daar wensen de kassameisjes je altijd een fijne avond, maar nooit krijg je het gevoel dat ze je echt een fijne avond wensen - hoe lief ze hun lach ook faken. Zij moeten dat zeggen van de baas, omdat dat netjes is. Bij Kees worden er diepere verhalen verteld. Over mensen, over het leven, over voetbal, over muziek en over Eindhoven. En een maand later gaat dat gesprek weer verder, precies daar waar het gebleven was. Een 65-plusser die beter onthoudt wat je tegen hem verteld hebt dan een meisje van 17.

Als hij klaar is met knippen zeg ik altijd dat ik er weer even tegenaan kan. Mijn haar groeit nogal snel; het blijft Kees verbazen hoe dik mijn haar is en hoe snel het groeit. En mijzelf ook, trouwens. Kees vraagt slechts 11 Euro voor een knipbeurt, maar wanneer ik ooit met kleingeld betaal telt hij het nooit na; Kees gelooft het wel. Een soort vertrouwen dat groeit na jaren ofzo. En waar zie je dat vandaag de dag nog?

Donderdag: Hilversum - Utrecht

Donderdag had ik even een dag vrij genomen. En vrijdag ook, maar dat vertel ik later. Voor de duidelijkheid blijf ik even chronologisch in mijn verhaal. Afijn. Donderdag ging ik even een terrasje doen in Hilversum. Nooit geweest daar, vóór donderdag, trouwens. Al jaren had ik beloofd eens bij Daniël langs te gaan. Kort geleden was hij ook bij mij in Eindhoven, dus hoog tijd om daar eens langs te gaan.

Een gezellig dagje waarbij de tijd vooral dus werd doorgebracht op het terras. Daarnaast liet Daan mij een show van de cabaretier Bill Hicks (die ik voorheen nog niet kende) zien. Een Amerikaans cabaretier waarvan 'onze' Theo Maassen kennelijk heeft gezegd dat het voor hem een belangrijke inspiratiebron was. En terecht; Hicks is was geniaal.
Ik overnachtte die avond in Utrecht.

Vrijdag: Utrecht - Amsterdam - Utrecht - Eindhoven - Someren

Die volgende ochtend ging ik met moeders een dagje uit in Amsterdam. Met de trein. En daarvoor reisde ik dus eerst vanuit Utrecht naar Eindhoven (waar ik al om 9 uur in de ochtend was) om vervolgens weer naar Amsterdam te reizen. Mijn nichtje Loes (van mijn vaders kant) woont al een tijdje in Amsterdam en sinds de scheiding van mijn ouders heeft mijn moeder haar niet veel meer gezien. Een mooie reden om af te spreken dus.

Na een terrasje hadden we even lekker fout een toeristische rondvaart gedaan. Daarna nog even gegeten in Utrecht om vervolgens weer naar Eindhoven en daarna naar Someren te reizen.

Zaterdag: Someren - Weert

Zaterdag ben ik wezen stappen in het Limburgse Weert, waarbij ik had afgesproken met Carola, 'mijn' fotomodel (met wie ik, samen met een ander fotomodel en andere fotograaf maandag weer een photoshoot heb ik Utrecht, maar daarover binnenkort meer). Dankzij iets teveel gehaalde muntjes - die op moesten - weet ik daar niet veel over te vertellen…

Zondag/maandag: Zandvoort - Amsterdam - Zandvoort - Amsterdam - Eindhoven

Zondag ben ik naar Zandvoort gereisd, waarbij ik met mijn beste vriendin Claire hééél even aan het stand vertoefd heb. Om vervolgens 's avonds weer met een groep naar Amsterdam te reizen. De Koninginnenacht was errug gezellug! Die avond sliepen we in Zandvoort, waarna ik de volgende ochtend middag weer met een andere groep Amsterdam veilig ging maken.

Zo'n beetje half Nederland vierde Koninginnedag in Amsterdam, maar het bleek echter onmogelijk om af te spreken met de vele andere vrienden die daar vertoefden. Dat mocht de pret zeker niet drukken. Ik was met señor Giel en kornuiten zo'n beetje de hele dag te vinden op het Museumplein. Heel veel goede artiesten en vooral gezelligheid.

We kwamen zelfs Amsterdammers tegen die het leuk vonden voor ons dat PSV kampioen was geworden… En waar zie je dat vandaag de dag nog? Nergens. En dat maakt niet uit, want voetbal boeit me niet zo. Toen ik 's avonds in Eindhoven vanuit het station naar huis liep (ik loop graag, het is maar een stukje) was het feest daar nog in volle gang. En dan proef je meteen weer de sfeer die naar 'thuis' smaakt.

Koninginnedag Amsterdam was voor herhaling vatbaar! Foto's volgen nog.

Degene die het als eerste weet krijgt van mij een flesje Milk & Fruit Aardbei Kers*. Of Appel Aardbei Kers dan. Ik weet het ook niet meer.

*wel zelf ophalen op het station in Eindhoven als ik er dan ook ben.

Net als (helaas) Tasmaanse Duivels daalde het aantal twijfels door positieve reacties van mijn omgeving en door mijn gepieker. Ik ga ervoor!, was mijn conclusie.

Afgelopen maandag ben ik op gesprek geweest. De werkzaamheden zijn vergelijkbaar met die van Farwoods Design, dus dat is handig. Webdesigners, programmeurs en docenten behoorden tot mijn potentiële collega's. Ik kan min of meer mijn eigen tijd indelen en de verantwoordelijkheid van de projecten die ik aanneem ligt volledig in mijn handen. Dat klonk als muziek in mijn oren (en u weet dat ik van muziek hou) en mijn interviewers waren ook positief.

Later die dag kreeg ik een telefoontje met goed nieuws, dus vanaf heden kan ik mijn docenten aanspreken met 'collega'.

Ik ga nog even proberen wat ik in de telefoonwinkel kan bereiken waar ik hem gekocht heb. Mocht dat niet baten dan bestel ik gewoon een nieuwe.

Als ik een nieuwe bestel wil ik een telefoon met een zakelijke uitstraling (beetje zoals de K700i dus) en functies als een agenda (liefst te synchroniseren met Outlook en nóg liever met andere agenda's), camera, webbrowser, MP3-speler, enzovoorts. Zelf zat ik stiekem toch te denken aan de K800i. Niet erg origineel, want veel van mijn vrienden hebben hem ook, maar zij lijken er wel tevreden mee te zijn. Daarbij twijfel ik wel of het verstandig is om weer een Sony Ericsson te nemen, maar wellicht hebben ze de 'bugs' van het oude model eruit weten te halen bij zijn opvolgers. Iemand nog suggesties? Behalve de iPhone?

Goede voornemens doe ik persoonlijk niet aan. Die kom ik toch niet na. Of misschien is het dan een goed idee om me voor te nemen om mijn goede voornemens na te komen. Maar goed, dan moet ik die eerst ook hebben anders werkt dat weer niet. Veel te ingewikkeld, die onzin.

Heeft u nog goede voornemens?